Brenda’s verhaal.


Zoals iedereen heb ook ik een ervaring wat betreft je rechten en plichten tijdens de zwangerschap en na de bevalling. Ik heb er zelfs meerdere, maar wil het voor nu even bij 1 verhaal laten.

Dit verhaal gaat over mijn terugkeer bij mijn werkgever na mijn zwangerschapsverlof. Ik kies voor dit verhaal, omdat er nog zoveel onduidelijkheid is op dit gebied. En omdat ik hoop dat mensen gaan begrijpen waarom het niet o.k. is.

Tijdens het kraambezoek van mijn leidinggevende moest er natuurlijk over het rooster gepraat worden. Ik werkte voor mijn verlof 4 dagen en ging dat erna ook weer doen. Maar ik had al wat verhalen in de wandelgangen gehoord over wisselingen tussen filialen. Ik was al een beetje bang dat ik niet terug zou keren naar mijn vertrouwde filiaaltje. Dit bleek werkelijkheid. Ik gaf meteen in dat gesprek al aan dat de extra reistijd in mijn situatie (herstellende van een ernstige bekkeninstabiliteit) niet wenselijk was. Ook gaf het problemen met de opvang en het reizen op zich. Ik had geen auto tot mijn beschikking en was daarom op het openbaar vervoer aangewezen. In de plaats waar ik naar overgeplaatst werd, ligt het station ongeveer een kwartier lopen van het centrum waar het filiaal zich bevind. Niet fijn als herstellende.

In het gesprek met mijn leidinggevende vroeg ik waarom ik naar een ander filiaal moest. Het antwoord was ook niet zo handig. Ik zou minder commercieel zijn dan mijn plaatsvervanger en zij was meer op de hoogte van de nieuwe werkwijze. Dit zijn 2 redenen die over kunnen komen als zwangerschapsdiscriminatie. En zo voelden ze ook. Ik voelde mij benadeeld, omdat ik tijdens het implementeren van de nieuwe werkwijze met verlof was en die dus nog onmogelijk kon weten. En het minder commercieel voelde als een drogreden. Want dat zou ik in het andere filiaal dus ook niet zijn, maar dat filiaal was blijkbaar minder belangrijk. En dus was ik ook minder belangrijk, voor mijn gevoel.

Ik heb er meerdere mailtjes en telefoontjes aan gewaagd. Maar in mijn contract staat dat het mag in goed overleg. En dat kan dus weer ruim ge├»nterpreteerd worden. Ook de regelgeving van de overheid laat erg veel ruimte voor interpretatie. Met als gevolg dat ik 2 keuzes had. De “strijd” aangaan of mij schikken in “mijn lot”. Het is het laatste geworden. Om meerdere redenen. Ten eerste werk ik in een branche waar veel werk in te krijgen is, maar het gras gewoon niet groener is aan de andere kant. Ten tweede vind ik de visie van het bedrijf gewoon erg goed. Daar wilde ik deel van uit blijven maken.

Uiteindelijk heb ik een auto gekocht, wat een groot deel van de problemen oploste. Alleen zat ik nog wel alleen in een filiaal die niet goed voelde. Een half jaar later ging mijn “vervangster” naar een ander bedrijf, waardoor ik gelukkig de eerste in lijn was om weer in mijn oude filiaal te kunnen staan. Eind goed, al goed, zou je denken.

Dat is absoluut waar. Door de komst van mijn collega en rots in de branding, gaat dit filiaal in een snel stijgende lijn!

Maar wat is blijven hangen (ergens in mijn onderbewustzijn) is dat ik blijkbaar na mijn verlof niet goed genoeg was voor mijn oude filiaal. Daardoor loop ik dagelijks tegen problemen aan. Op een aantal gebieden mis ik de intense passie, die ik eerder voor dit werk wel had. Hij komt terug en het gaat goed, maar het is wel degelijk een litteken, hoe klein ook.